منشا فلفل سیاه در هندوستان است و اکنون در مناطق گرمسیری در سراسر جهان کشت می شود. در چین، در هاینان، تایوان، گوانگشی و جاهای دیگر توزیع می شود. اغلب در جنگل های سایه دار رشد می کند. فلفل سیاه گرما و نور را دوست دارد. برای رشد در لومی گرم و عمیق بارور یا لوم شنی مناسب است. نباید آن را در مکان های رسی یا خیلی مرطوب کاشت. روش کلی تکثیر فلفل سیاه تکثیر قلمه ای است.

ادویه ای که معمولا در آشپزی اروپایی استفاده می شود، طعمی تند دارد و به خورش، تخم مرغ یا سوپ اضافه می شود. به طور سنتی، آویشن در اروپا به عنوان نماد شجاعت در نظر گرفته می شود، بنابراین اغلب در قرون وسطی به شوالیه ها داده می شد. در چین بیشتر در ناحیه شمال رودخانه زرد به ویژه در شمال غربی تولید می شود. مناطق اصلی تولید اروپای جنوبی، فرانسه، اسپانیا، کشورهای مدیترانه و مصر است.

برگ های جوان آن خوراکی بوده و به عنوان ادویه سبزی استفاده می شود. از ریشه تازه و آب ساقه می توان برای اهداف دارویی استفاده کرد. بومی سواحل مدیترانه است. از اوایل قبل از میلاد در آسیای غربی، یونان باستان و روم استفاده می شد. به طور گسترده در چین کشت می شود، عمدتا برای استفاده در صنایع غذایی غرب. این یک ادویه و سبزی تزیینی ضروری در غذاهای غربی است.

پودر فلفل سیچوان عطر و بوی قوی دارد و یک چاشنی رایج برای غذاهای چینی است. طعم فلفل سیچوان تند و بی‌حس‌کننده است و فقط بعد از سرخ شدن عطر آن بیرون می‌آید. می توان از آن به تنهایی در آشپزی استفاده کرد، مانند پودر فلفل سیچوان، یا می توان آن را با مواد دیگر مخلوط کرد تا چاشنی درست شود. کاربردهای زیادی دارد و بسیار موثر است.

دارچین یک داروی رایج چینی و همچنین یک ادویه غذا یا چاشنی آشپزی است. گیاهان اصلی دارچین تجاری نسبتاً پیچیده هستند و حدود ده گونه دارند که همگی گیاهانی از جنس Cinnamomum از خانواده Lauraceae هستند. هشت گونه وجود دارد که معمولاً در مکان های مختلف استفاده می شود و گونه های دیگر عمدتاً داروهای منطقه ای هستند. انواع مختلفی به عنوان ادویه در کشورهای غربی باستان استفاده می شد. از آن برای چاشنی خورش در غذاهای چینی استفاده می شود و یکی از مواد تشکیل دهنده پودر پنج ادویه است.

پودر کاری یک چاشنی ترکیبی است که از انواع ادویه ها تهیه می شود. مواد اصلی شامل فلفل قرمز، زنجبیل، میخک، دارچین، رازیانه، زیره، جوز هندی، تخم گشنیز، خردل، مریم گلی، فلفل سیاه و غیره می باشد. روش تولید از هند نشات گرفته است.

پودر فلفل دلمه ای مخلوطی از بیش از پنج ادویه است که به پودر تبدیل می شود. اغلب از آن برای استفاده روی مرغ و اردک قبل از سرخ کردن یا سرخ کردن عمیق استفاده می شود. همچنین می توان آن را به عنوان سس غوطه ور با نمک ریز مخلوط کرد. به طور گسترده ای در غذاهای تند غذاهای شرقی استفاده می شود، به ویژه برای چاشنی گوشت پخته یا سرخ شده، خورش، آب پز، آب پز، بخارپز و آب پز مناسب است. نام آن برگرفته از نیاز فرهنگ چینی برای تعادل پنج طعم ترش، شیرین، تلخ، تند و شور است.

منشا فلفل سیاه در هندوستان است و اکنون در مناطق گرمسیری در سراسر جهان کشت می شود. در چین، در هاینان، تایوان، گوانگشی و جاهای دیگر توزیع می شود. اغلب در جنگل های سایه دار رشد می کند. فلفل سیاه گرما و نور را دوست دارد. برای رشد در لومی گرم و عمیق بارور یا لوم شنی مناسب است. نباید آن را در مکان های رسی یا خیلی مرطوب کاشت. روش کلی تکثیر فلفل سیاه تکثیر قلمه ای است.

فلفل سیاه بعد از فلفل چیلی دومین ادویه پرمعامله است و هم به عنوان چاشنی و هم به عنوان ماده تشکیل دهنده استفاده می شود.